Boksen: masculien of feminien
Toen we bij ZON voor jou het idee kregen om bokslessen aan te bieden, voelde ik meteen een soort kriebel in mijn buik. Spannend. Want boksen associeerde ik met zweterige sportscholen, harde mannen en een energie die niet echt paste in ons warme vrouwenhol. Nathalie rolde dit helemaal zelf uit. Ze maakte het helemaal op haar manier ZON voor jou boksen. We noemde het mind full boksen. Toen deze zomer Nathalie helaas afwezig was door haar ongeluk en we vervanging zochten… was het logisch dat we dachten aan Coen. Ik werkte al een tijdje heel prettig met hem samen en wekelijks geeft hij vader kind boksen in onze studio.
En toen startte Coen. Een man. Midden in onze veilige, vrouwelijke studio. Ik moet eerlijk zeggen: ik vond het best wat. Want hoe zouden de vrouwen reageren? Hoe zou ík reageren?
De eerste stoot
De eerste keer dat Coen bij ons stond, voelde ik de positieve spanning in de groep. Een beetje giechelen, een beetje kijken: hoe doet hij dit? En toch gebeurde er iets bijzonders. Stellen we hem niet teleur, hij al wel denken, is onze conditie wel goed genoeg. Allemaal overtuigingen van de dames.
De vrouwen die ik juist kende als zachter, gevoelig, voorzichtig, waren degenen die het hardst reageerden. “Doe ons maar een beetje Coen,” hoorde ik ineens. Lachend, maar met een serieuze ondertoon. Want er was iets wat ze blijkbaar nodig hadden.
Vrouwelijke golven, mannelijke rust
Ik merk het zelf ook. Wij vrouwen zijn nooit elke dag dezelfde versie van onszelf. Onze hormonen, onze cycli, onze emoties – alles beweegt. Soms voel ik me sterk en onoverwinnelijk, soms breekbaar en klein. En eerlijk? Soms word ik daar zelf ook moe van.
En daar staat Coen. Stevig, stabiel, in balans. Zijn energie verandert niet met de maan, niet met de cyclus, niet met hoe hij heeft geslapen. Dat contrast werkt. Zijn rust is bijna een anker in de groep.
Boksen als spiegel
Boksen bij Coen gaat niet alleen om stoten en trappen. Het gaat om voelen. Waar zit je kracht? Waar zit je grens? Hoeveel durf je te geven? Hoe haal je goed adem en zet je door.
Ik zag vrouwen opbloeien. Degene die altijd zacht en voorzichtig waren, sloegen ineens met vuur. Degene die dachten dat ze sterk waren, ontdekten dat ze ook mochten ontspannen. En ikzelf? Ik ontdekte dat ik het heerlijk vond om even uit mijn hoofd te gaan en puur in mijn lijf te zitten. Vanaf september is het rooster zo dat ik zelf heerlijk mee kan boksen.
Femalien met een vleugje masculien
Wat ik leerde van boksen bij Coen, is dat het niet óf-óf is. We zijn niet alleen maar zacht of alleen maar sterk. We zijn beide. En juist door dat stukje masculien toe te laten, wordt het vrouwelijke krachtiger.
We mogen onze zachtheid koesteren, maar ook ons vuur. We mogen huilen én slaan. Lachen én zweten. En dat allemaal in een ruimte die veilig voelt – ook al staat daar ineens een man.
Een onverwachte balans
Wat begon als spannend – een man in ons vrouwenhol – voelt nu als vanzelfsprekend. Coen hoort erbij. Niet omdat hij ons verandert, maar omdat hij ons aanvult. Hij brengt stabiliteit waar wij bewegen, rust waar wij golven.
En misschien is dat wel precies wat boksen ons leert: dat kracht niet alleen in spieren zit, maar in balans. Balans tussen masculien en femalien, tussen vast en vloeibaar, tussen geven en ontvangen.
Ik glimlach als ik eraan terugdenk hoe ik in het begin twijfelde. Zou dit werken? Past dit wel?
En nu weet ik: ja, dit werkt. Sterker nog, het werkt beter dan ik ooit had kunnen bedenken.
Liefs,
Karin
