Terug naar de tekentafel

Soms zeg ik tijdens een overgangsconsult in Doetinchem: “We gaan even terug naar de tekentafel.” En dan zie ik vrouwen vaak verbaasd kijken. Alsof ik vraag om een nieuwe studie te starten of een ingewikkeld plan uit te tekenen. Maar dat is niet wat ik bedoel. Voor mij betekent terug naar de tekentafel: terug naar jouw center, terug naar jezelf.

De overgang zet je hele systeem aan het wankelen. Hormonen maken dat je lijf niet meer reageert zoals je gewend was. Je voelt je anders, je slaapt anders, je denkt anders. Maar wat ik in al die gesprekken zie, is dat de hormonen maar een deel van het verhaal zijn. Het echte verschil maken we pas, wanneer we stap voor stap onderzoeken: hoe ziet jouw leven er nu écht uit?

Afpellen wat er is

Ik zie het vaak zo: de overgang legt als een vergrootglas over je leven. Alles wat al scheef stond, wordt groter. Alles wat je wegduwde, komt terug. En daarom begin ik met afpellen.

We stellen vragen. Niet alleen over de opvliegers of het slechte slapen, maar ook over de basis:

Sport je nu met een hoge hartslag, zonder ruimte voor herstel?
Slaap je wel genoeg, of doe je al maanden op adrenaline de dagen door?
Is er te veel stress, mentaal of fysiek, die je systeem uitput?
Hoe voed je jezelf? Met eten, maar ook met rust en met aandacht?

Want ja, de hormonen zijn er. Maar als de rest niet in balans is, dan wordt álles heftiger.

Het center terugvinden

Tijdens de overgang merk je dat je steeds vaker uit je center raakt. Je armen reiken naar je gezin, je hoofd vliegt naar je werk, je probeert alles en iedereen vast te houden. Maar hoe vaak keer jij nog terug naar jezelf?

Ik zeg vaak tegen vrouwen: neem één moment per dag om bewust terug te keren naar je center. Soms is dat met sport, soms met een wandeling, soms met ademhaling of gewoon een kop thee in stilte. Maar dat kleine moment bepaalt of je jezelf kwijtraakt, of jezelf weer vindt.

In de studio, hier op de Huet in Doetinchem, werken we met die momenten. In de metingen die ik doe, zie ik vaak al vóór de uitslag of iemands batterij vol of leeg is. Het lichaam verraadt ons niet. En in de gesprekken die volgen, zie ik hoe vrouwen ineens snappen: ja, dit klopt, ik voel dit al lang, maar ik luisterde er niet naar.

Waarom de tekentafel zo belangrijk is

Een nieuw begin hoeft niet groot of ingewikkeld te zijn. Terug naar de tekentafel betekent voor mij: opnieuw kijken, zonder oordeel. Wat werkt voor jou? Wat moet weg? Wat mag blijven?

Ik geloof dat we in deze fase niet harder moeten gaan vechten, maar juist zachter moeten gaan kijken. De overgang is geen einde, maar een uitnodiging. Een uitnodiging om jezelf opnieuw te leren kennen. Om lagen af te pellen, zodat de kern zichtbaar wordt.

En dat is waar ik vrouwen in begeleid. Niet met een standaard advies, maar met aandacht. Met ruimte om te voelen en om te ontdekken.

Mijn ervaring in de praktijk

Elke week ontmoet ik hier op de Huet vrouwen die zeggen: “Ik herken mezelf niet meer. Ik ben mijn center kwijt.” En elke keer begint ons gesprek hetzelfde: terug naar de basis. Want ik zie dat wanneer we de fundamentele dingen weer op orde brengen – slaap, voeding, beweging, ademhaling – de klachten vaak niet verdwijnen, maar wel draaglijker worden.

En meer nog: de vrouw zelf verandert. Ze vindt haar kracht terug. Ze ontdekt opnieuw wie ze is. En ja, soms hoort daarbij dat je even uit verbinding gaat met anderen. Juist om de weg terug te vinden naar jezelf.

Jouw tekentafel

Dus dit is mijn uitnodiging aan jou: kom terug naar jouw tekentafel. Niet om een perfect plan te maken, maar om ruimte te scheppen. Ruimte om je eigen lijnen opnieuw te tekenen.

Want de overgang hoeft geen eindpunt te zijn. Het kan juist het begin zijn van een leven dat dichter bij jezelf ligt. Een leven waarin jij je center kent en elke dag weer kiest om daar terug te keren.

Dit blog is geschreven door Karin, vanuit mijn werk met vrouwen tijdens de overgangsconsulten in Doetinchem. Hier op de Huet bieden we niet alleen metingen en gesprekken, maar vooral een plek waar jij weer even terug kan keren naar jezelf.

Liefs,
Karin