De noodzaak van de echte verhalen

Er zijn van die momenten waarop ik in onze studio sta, om me heen kijk en besef: iedere vrouw die hier binnenkomt, draagt een verhaal met zich mee. Soms zie je het direct in haar houding of ogen. Soms vertelt ze het pas veel later, als er vertrouwen is, als er ruimte komt. En soms blijft het verhaal helemaal onuitgesproken, maar voel je het in de stilte.

Bij Zon voor Jou ontmoeten wij wekelijks honderden vrouwen. Jonge vrouwen, moeders, vrouwen in de overgang, vrouwen die net zwanger zijn of vrouwen die worstelen met hun herstel na een bevalling. Honderden verhalen. Honderden emoties. En vaak ook: honderden tranen.

Veel van die verhalen blijven achter gesloten deuren. Niet omdat ze er niet toe doen, maar omdat er nog altijd een taboe ligt op eerlijk vertellen hoe je je écht voelt. Want “je moet toch gelukkig zijn”? Je hebt een baby, een partner, een baan – wat heb je dan te klagen? Of, in de overgang: “het hoort er nou eenmaal bij”. En hier in de Achterhoek komt daar nog iets extra’s bij: onze nuchterheid. Wij wuiven weg, wij dragen. Wij klagen niet, want onze moeders en oma’s deden dat toch ook niet?

En toch… achter dat wegwuiven zit vaak een wereld van verdriet, onzekerheid en vermoeidheid.

Waarom wij deze verhalen delen

Met dit blog starten we een reeks artikelen: De echte verhalen van vrouwen. Verhalen die wij dagelijks horen in onze coaching, tijdens behandelingen of in de studio. Verhalen die een stem verdienen.

We hebben bewust gekozen om deze verhalen zonder foto’s te publiceren. Want te vaak denken vrouwen: “Mijn verhaal doet er niet toe” of “ik wil mijn gezicht er niet bij”. Maar juist die anonimiteit geeft ruimte om openhartig te vertellen.

Ons doel is simpel: taboes doorbreken, herkenning bieden en vrouwen laten voelen dat ze niet alleen zijn.

De druk van perfectie

Neem bijvoorbeeld het moederschap. Onderzoek laat zien dat 1 op de 9 vrouwen in Nederland last heeft van een postpartum depressie.¹ Toch praten we er nauwelijks over. Op social media zien we vooral de perfecte plaatjes: een stralende moeder met een schattige baby. Het lijkt alsof iedereen gelukkig moet zijn.

Maar in de praktijk horen wij heel andere geluiden. Moeders die zeggen:

• “Ik huilde iedere dag, maar ik durfde het niemand te vertellen.”

• “Ik voelde me schuldig dat ik niet meteen blij was met mijn baby.”

• “Ik dacht: er moet iets mis met mij zijn.”

En dit gaat niet alleen over de postpartum periode. Ook in de overgang voelen vrouwen zich vaak verloren. Wist je dat 80% van de vrouwen overgangsklachten ervaart en dat een derde van hen aangeeft dat deze klachten het dagelijks functioneren ernstig belemmeren?² Toch houden we dit vaak binnenskamers.

Draaglast en draagkracht

Een van de dingen die ik in de loop der jaren steeds duidelijker ben gaan zien, is hoe groot de kloof kan zijn tussen wat vrouwen dragen en wat ze daadwerkelijk aankunnen.

De draaglast – alles wat er op je schouders ligt: werk, gezin, relatie, verwachtingen, sociale druk, hormonen, fysieke klachten.
En de draagkracht – jouw energie, je veerkracht, je gezondheid, je netwerk.

Wanneer die balans verstoord raakt, ontstaat er stress, vermoeidheid en uiteindelijk zelfs burn-out. En vaak gaat dit sluipend. Want vrouwen zijn meesters in doorgaan. In “nog even volhouden”. In lachen terwijl je eigenlijk wilt huilen.

Ik herken dit ook van mezelf. Toen ik mijn carrière in de ICT achterliet en besloot om volledig ondernemer te worden, voelde ik me regelmatig onzeker. Ik wist niet of ik het zou redden. Ik voelde me een mislukkeling als ik de verhalen van grote ondernemers hoorde. Maar juist door terug te keren naar mezelf, mijn eigen blauwdruk te ontdekken en te luisteren naar mijn intuïtie, vond ik weer balans.

Dat is wat ik vrouwen gun: het gevoel dat je niet hoeft te overleven, maar dat je mag léven.

De verborgen cijfers

Laten we eerlijk zijn: er is veel dat wij niet zeggen, maar wat wel cijfers onderbouwen.

• Zwangerschap: Ruim 30% van de vrouwen ervaart complicaties tijdens of na de zwangerschap, fysiek of mentaal.³

• Postpartum: 1 op de 9 moeders ervaart een depressie na de bevalling en nog veel meer worstelen met angst, slapeloosheid of extreme vermoeidheid.¹

• IVF en vruchtbaarheidstrajecten: Meer dan 15.000 vrouwen per jaar in Nederland starten een IVF- of ICSI-traject.⁴ Het succespercentage ligt rond de 25%. De impact – fysiek en mentaal – is enorm.

• Overgang: 1,6 miljoen vrouwen in Nederland zitten in de overgang.⁵ Veel van hen ervaren klachten zoals opvliegers, slapeloosheid, stemmingswisselingen en concentratieproblemen. Toch praat slechts een klein deel hierover met hun werkgever of huisarts.

• Werkdruk: Steeds meer vrouwen combineren werk met zorgtaken. Onderzoek van TNO laat zien dat vrouwen vaker dan mannen last hebben van stress en burn-out klachten, vooral in de leeftijdsgroep 25–45 jaar.⁶

Deze cijfers bevestigen wat wij dagelijks zien en horen: vrouwen dragen veel, vaak té veel.

Waarom taboes doorbroken moeten worden

Ik zie vrouwen die fluisteren in plaats van spreken. Die zich schamen omdat ze niet voldoen aan het beeld dat de maatschappij schetst. En dat raakt mij, omdat ik weet dat dit anders kan.

Want stel je eens voor dat we wél eerlijk zouden zijn. Dat we zouden zeggen:

• “Ik vind het moederschap zwaar.”

• “Ik ben niet blij met mijn lichaam na de bevalling.”

• “Ik voel me onzeker in de overgang.”

• “Ik trek de combinatie werk en gezin niet meer.”

Hoeveel vrouwen zouden zich dan herkennen? Hoeveel taboes zouden we doorbreken? Hoeveel minder eenzaam zouden we ons voelen?

Stemmen uit de praktijk

We hebben besloten om in de komende blogs ook quotes en korte verhalen te delen – anoniem of met fictieve namen – zodat de stem van vrouwen écht gehoord wordt.

Zoals Anja (34, Doetinchem, HR-adviseur) die vertelde:
“Iedereen zei tegen me dat ik moest genieten van mijn baby, maar ik voelde helemaal niets. Ik dacht dat ik een slechte moeder was. Pas toen ik erover durfde te praten, ontdekte ik dat ik niet de enige was.”

Of Marijke (52, Zutphen, docent) die zei:
“De overgang voelt als een achtbaan. Mijn energie is weg, ik slaap slecht en ik herken mezelf niet meer. Maar op mijn werk doe ik alsof er niets aan de hand is.”

Dit zijn de verhalen die gehoord moeten worden. Niet alleen voor herkenning, maar ook om te laten zien: je bent niet alleen.

De Achterhoekse nuchterheid

Misschien is het typisch Achterhoeks: wij wuiven veel weg. “Niet zeuren, gewoon doorgaan.” We dragen, want dat deden onze moeders en oma’s toch ook?

Maar er is een verschil tussen kracht en overleven. En er is niets zwak aan om te zeggen: “Dit is te veel voor mij.”

Juist hier, in de Achterhoek, zie ik zoveel vrouwen die meer verdienen dan zwijgen. Die het verdienen dat hun verhaal er mag zijn.

Wat je van deze reeks mag verwachten

Met deze reeks willen we een platform bieden. Eerlijke verhalen, warme woorden, feiten die ertoe doen. Soms rauw, soms pijnlijk, maar altijd echt.

We hopen dat je je erin herkent. Dat je er troost in vindt. Dat je voelt: ik ben niet de enige.

En misschien, dat je de moed vindt om je eigen verhaal te delen.

Tot slot: waarom dit mij raakt

Ik heb zelf ervaren hoe het voelt om onzeker te zijn, om je af te vragen of je wel goed genoeg bent. Ik heb ervaren hoe het is om jezelf kwijt te raken en jezelf weer terug te vinden. En ik weet dat dit proces voor elke vrouw anders is.

Maar ik geloof dat er één ding universeel is: verbinding. Verbinding met jezelf, met je lichaam, met je verhaal.

Daarom starten we deze reeks. Omdat elk verhaal ertoe doet. Omdat zwijgen geen oplossing is. En omdat we samen sterker zijn dan alleen.

Bronnen:

1. Trimbos-instituut – Feiten & cijfers postpartum depressie

2. NVOG – Overgangsklachten in Nederland

3. RIVM – Zwangerschapscomplicaties

4. NVKC – IVF & ICSI in Nederland

5. CBS – Vrouwen in de overgang

6. TNO – Arbobalans, werkstress en burn-out

Dit is de start van een reeks die we met liefde gaan delen. Iedere week een nieuw verhaal. Eerlijk, open en zonder filter. Voor jou, voor ons, voor iedere vrouw die voelt: ik ben niet alleen.