“Ik mag niet zeuren, want ik wilde dit zo graag”
Iris, 33 jaar, Doetinchem
Toen de test positief was, gierde de adrenaline door mijn lijf. Ik had er zo lang naar verlangd, zo vaak hoopvol naar die ene streep gestaard. En nu was het eindelijk zover: ik was zwanger. Eindelijk zou ik moeder worden.
Maar die droom, dat perfecte plaatje dat ik al jaren in mijn hoofd had… het bleek een stuk ingewikkelder dan ik ooit had kunnen bedenken.
De druk van verlangen
Mijn partner en ik hebben jaren geprobeerd om zwanger te worden. We doorliepen onderzoeken, ik slikte medicatie, we hebben zelfs een IVF-traject overwogen. Elke keer dat het mislukte, voelde als falen. Elke menstruatie was een nieuwe klap.
Dus toen ik eindelijk zwanger werd, zei ik tegen mezelf: “Nu mag je niet klagen. Je hebt dit gewild. Je hebt dit gekozen.”
En precies die gedachte is wat me nu zo gevangenhoudt. Want natuurlijk ben ik blij. Natuurlijk ben ik dankbaar. Maar wat je van buiten ziet – een blije, zwangere vrouw met een mooie buik – is niet wat ik van binnen voel.
Zwanger in het echt
De werkelijkheid van mijn zwangerschap is rauw en onvoorspelbaar. Ik ben misselijk, ik heb hoofdpijn, ik slaap nauwelijks. Soms huil ik om niets. Soms ben ik zo moe dat ik het gevoel heb dat mijn lijf me in de steek laat.
Toch hoor ik mezelf tegen anderen steeds zeggen: “Ja hoor, alles gaat goed.” Want ergens schaam ik me. Hoe kan ik nu zeggen dat ik het zwaar heb, als ik dit zó graag heb gewild?
Het voelt alsof ik ondankbaar ben. Alsof ik niet mag zeggen dat ik soms spijt heb van alles wat er op me afkomt.
Het taboe van de dankbare moeder
In Nederland worstelen 1 op de 5 vrouwen tijdens de zwangerschap met somberheid of angst. Toch praten we er nauwelijks over. Alsof je alleen maar mag zeggen dat het mooi en bijzonder is.
Maar ik merk dagelijks dat het anders is. Bij de zwangerschapsmassages, de gesprekken in de studio: overal hoor ik dezelfde fluisterstemmen. Vrouwen die zacht zeggen: “Eigenlijk vind ik het zwaar, maar ik mag niet zeuren.”
Het taboe is hardnekkig. Vooral hier in de Achterhoek, waar we geleerd hebben om niet te klagen maar te dragen.
De rol van verwachtingen
Mijn sociale kring helpt soms ook niet mee. Familieleden die zeggen: “Je moet genieten, straks is het zo voorbij.” Of vriendinnen die vragen: “Je wilde dit toch zo graag?”
Ja, dat klopt. Maar verlangen maakt het niet automatisch makkelijk. Ik verlangde ook naar mijn diploma, maar dat betekende niet dat studeren geen tranen en slapeloze nachten kostte. Ik verlangde naar mijn eerste huis, maar dat maakte de stress van verbouwen en hypotheek regelen niet ineens licht.
Waarom verwachten we dan van moeders dat ze alleen maar genieten?
De eenzaamheid van stilzwijgen
Wat me het meest raakt, is hoe alleen ik me soms voel. Want ik durf mijn twijfels nauwelijks te delen. Bang dat iemand zegt: “Doe niet zo ondankbaar.”
Ik herinner me een avond, alleen op de bank. Mijn partner was laat thuis. Ik voelde de baby bewegen, maar in plaats van vreugde overspoelde me paniek. Kan ik dit wel? Word ik wel een goede moeder? De tranen stroomden, maar ik hield mijn mond. Zelfs tegenover hem.
Volgens onderzoek voelt bijna 40% van de zwangere vrouwen zich regelmatig eenzaam of onbegrepen. Ik weet nu: ik ben daar één van.
Het keerpunt
Het keerpunt kwam tijdens een gesprek bij ZON voor jou in Doetinchem. Daar zei iemand tegen mij: “Dankbaar zijn en het zwaar vinden, dat kan naast elkaar bestaan.”
Die woorden raakten me diep. Voor het eerst voelde ik dat ik niet hoefde te kiezen. Dat ik niet ondankbaar ben omdat ik soms huil. Dat mijn gevoel er gewoon mag zijn.
Sindsdien probeer ik zachter te zijn voor mezelf. Ik schrijf in een dagboek, ik praat eerlijker met mijn partner. En heel voorzichtig durf ik ook tegen anderen te zeggen: “Ik ben blij, maar ik vind het ook zwaar.”
Waarom dit verhaal ertoe doet
Ik vertel mijn verhaal omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Dat er in Doetinchem, Zutphen, Arnhem – overal – vrouwen zijn die worstelen. Die van hun kindje houden, maar die de zwangerschap zwaar vinden.
En ik wil laten zien dat dit normaal is. Dat het niets zegt over hoeveel je van je kind houdt. Dat het juist krachtig is om eerlijk te zijn.
Want alleen als we eerlijk zijn, kunnen we het taboe doorbreken.
“Dankbaar zijn en het zwaar hebben kunnen naast elkaar bestaan.”
