Onzeker of onzeker gemaakt

Soms vraag ik me af of ik écht onzeker was, of dat ik gewoon onzeker ben gemaakt.
Want eerlijk, ik was best dapper in 2021. Na corona besloot ik: geen loondienst meer, geen baas, geen vangnet. Alleen ik. In Doetinchem, mijn stad, met een hoofd vol plannen.

Ik zat dagenlang met mijn neus in (luister)boeken.  Vernieuwde boeken over leiderschap, ondernemen, en vooral over hoe je je eerste ton verdient. Iedereen leek de weg te weten – behalve ik. In de eerste hoofdstukken kwamen al cijfers voorbij die hoger lagen dan wat ik ooit gedraaid had per maand. “De meeste zzp’ers komen daar niet eens bij in de buurt,” stond er. Nou, ik dus ook niet. Het werd er natuurlijk ook even goed ingepeperd dat als dit je maand bedrag was… je maar beter kon stoppen en jij jezelf niet serieus moet nemen. En ik voelde me falen.

Ik, die managers trainde, die leiderschapsprogramma’s verkocht, die altijd anderen leerde hoe ze moesten groeien… hoorde dit onzeker aan. Ik hoorde mijn eigen innerlijke stem steeds harder fluisteren: hoezo kan jij dit niet?

Een werkkamer vol twijfel

Ik zie mezelf nog zitten in mijn werkkamer thuis. Bureau vol stapels papieren, een raam waarachter Doetinchem gewoon rustig verder leefde. Binnen in mij was het alles behalve rustig. Ik staarde naar buiten en dacht en dacht en dacht.

En toen ging de telefoon. De gemeente Doetinchem. Ze hadden een pand. Of ik interesse had in de inschrijving om het te gaan huren.

Ik had net genoeg omzet om de huur en kosten te betalen. Niet royaal, maar voldoende. Ik was gelukkig verstandig geweest: ik had gespaard. En daar zat ik, tegenover iemand van Buha, die met twinkelende ogen zei: “Ik geloof in jouw concept.”

Ik vergeet dat moment nooit meer. Want ik dacht: als jij in mij gelooft, dan moet er wel iets kloppen aan mijn verhaal.

Terug naar mezelf

Het was niet de omzet die mij overeind hield, niet de boeken of de cijfers. Het was iets veel simpelers: terug naar mezelf. Wie ben ik? Wat werkt voor mij? Hoe ziet mijn blauwdruk eruit?

Ik ben geen spreadsheet. Ik ben een mens. Een vrouw, moeder, partner. Met een lijf dat soms grenzen stelt, met een hoofd dat soms op hol slaat, en met een intuïtie die vaak beter weet dan ikzelf.

En vanuit daar begon ik opnieuw. Stap voor stap.

Mijlpalen vieren (op mijn manier)

Vandaag keek ik naar de cijfers. En ja, er stond een mijlpaal. Voorheen had ik gedacht: poehhhhh als ik deze mijlpaal toch eens haal….en andere momenten dacht ik…het is nog niet genoeg, het moet meer. Maar nu dacht ik: het is briljant!

Dus ik liep de stad in, naar een juwelier. En ik kocht mezelf briljanten. Niet om de cijfers, maar om het gevoel: ik ben het waard. Voor het eerst in 47 jaar voel ik dat echt.

Onzekerheid loslaten

Ik schrijf dit niet omdat ik nu nooit meer onzeker ben. Natuurlijk wel. Maar ik weet nu dat veel onzekerheid niet uit mezelf komt, maar van buitenaf. Van boeken die niet voor mij geschreven zijn, van plaatjes op social media, van getallen die niets zeggen over wie ik ben.

Ik geloof dat mijn waarde niet in omzet zit, maar in verbinding. Verbinding met mezelf, met de vrouwen die ik dagelijks ontmoet in Doetinchem, met de verhalen die we samen schrijven.

En dat gun ik jou ook.

Liefs,
Karin